Muziek

Artikelen

Nietschze en Kant lezen de krant

Alles is Interpretatie

 

Rob Wijnberg (1982) studeerde filosofie en schrijft voor nrc.next. Nietzsche en Kant lezen de krant is een bundeling van essays die in die krant verschenen. Alle actuele kwesties van de laatste jaren komen voorbij, uitgekleed en gefileerd met een filosofische bibliotheek onder handbereik. Over het identiteitsprobleem van Geert Wilders en de onmogelijkheid van principes.

Van Wijnberg verschenen eerder Boeiuh en In dubio, waarvan vooral het eerste boek, een pamflet over 'de jeugd van tegenwoordig', indruk maakte. Nietzsche en Kant lezen de krant is minder persoonlijk gekleurd dan de eerdere titels. Dat komt enerzijds door de onderwerpen, die allemaal uit het publieke debat komen, anderzijds doordat Wijnbergs redenaties stoelen op wat andere filosofen geschreven hebben. Dat maakt de essays niet minder boeiend, want Wijnberg weet waar hij antwoorden kan vinden, en belangrijker: welke relevante vragen aan de orde zijn.

Identiteit
De stukken volgen een vast stramien. Wijnberg opent met een actueel vraagstuk en stelt vervolgens de vraag welke betekenissen en paradoxen onder de vaak schreeuwerige en al te stellige opinies schuilgaan. De belangrijke begrippen worden gedeconstrueerd aan de hand van belangrijke filosofen, die hij helder maar niet kinderachtig uitlegt. Hij heeft zijn favorieten (namelijk Nietzsche en Kant) en verklaart in de proloog: 'ik ben zelf een postmodernist in hart en nieren.' Dat tekent natuurlijk zijn aanpak. Niet erg, want essays behoren ook een persoonlijke zoektocht in te houden. Ten slotte komt hij weer terug bij het vraagstuk en eindigt met een leuke uitsmijter. Essay na essay is dat soms een beetje veel van hetzelfde, maar het werkt.

Zo legt hij bijvoorbeeld scherp de interne tegenstrijdigheden in de opvattingen van Geert Wilders bloot, door zijn uitspraken serieus te nemen en vervolgens op een filosofische manier te duiden. Wilders zegt bij herhaling alleen kritiek te uiten op de islam en niet op moslims. Tegelijk identificeert hij de morele waarden van de Nederlandse samenleving wél met het Nederlanderschap. Wilders hanteert met andere woorden twee definities van identiteit door elkaar, waardoor de moslims geen schijn van kans meer hebben. Een goede reden om hem voorlopig niet meer serieus te nemen, lijkt Wijnberg te zeggen.

In het essay 'De krant van Joris Luyendijk zou niemand lezen' bespreekt Wijnberg Luyendijks boek Het zijn net mensen. Luyendijk wil daarin de beperkingen van de journalist laten zien en zo de machinaties van de macht blootleggen en tegenwerken. Maar door te poneren dat objectieve journalistiek niet bestaat, aldus Wijnberg, ondergraaft Luyendijk niet de macht, maar de journalistiek en dus zichzelf. Waarom zou je Luyendijk nog geloven, als zijn mening maar een mening is?

Demasqué
Dit is een duidelijke stelling van Rob Wijnberg, die echter leidt tot een merkwaardige spagaat. Aan de ene kant klinken zijn persoonlijke opvattingen helder door, die probeert hij dan ook niet te verbloemen: Nietzsche is zijn held en diens uitspraak 'Alles is interpretatie' zijn motto. Toch is Wijnberg soms zo stellig in zijn demasqué van rechtlijnige politici en heersende denkfouten, dat je onwillekeurig denkt: 'Alles is interpretatie, toch?' Het klinkt een beetje flauw, maar trapt Wijnberg niet in dezelfde val als Luyendijk?

Dat is inderdaad flauw, want Nietzsche en Kant lezen de krant is een intelligente en heldere collectie essays, waarin maatschappelijke actualiteit en tijdloze ideeën uit de filosofie elkaar ontmoeten. Vooral is het een pleidooi om zelf na te denken en altijd te zoeken naar verborgen belangen die een bepalende rol spelen. Wijnberg mag in het vervolg zijn eigen ideeën meer bevragen en uitwerken, en ook een eigen stijl ontwikkelen. Tot die tijd lezen we graag meer van deze essays in de krant. Alles is interpretatie, maar sommige interpretaties overtuigen meer dan andere. Het is niet voor niets dat deze krantenartikelen gebundeld zijn, de vis had er ook in kunnen gaan.

Taal is zeg maar echt mijn ding

Taal is zeg maar echt mijn ding

Inhoud

paulien cornelisse

Paulien Cornelisse (1976) is theatermaker en columnist. Ze schrijft o.a. voor nrc.next, Mind Magazine en de wereldomroep. Daarnaast heeft ze haar eigen avondvullende cabaretvoorstelling.

 

website:

pauliencornelisse.nl


Paulien Cornelisse schrijft over taal. Niet over hoe het zou moeten, of hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zijn die 'groter als mij' zeggen. Nee. Het gaat over taal zoals die op dit moment gesproken wordt. Dat is soms walgelijk, en soms aandoenlijk. Wat volgens Paulien Cornelisse in ieder geval vaststaat, is dat mensen bíjna nóóit zeggen wat ze bedoelen. ('Als ik even heel eerlijk ben' lijkt de opmaat tot vriendelijk commentaar, maar is meestal de inleiding tot keiharde kritiek onder de gordel).
Veel mensen vinden dat wij ons vooral door het gebruik van taal onderscheiden van de wilde beesten. Paulien Cornelisse ziet taal niet als een teken van civilisatie, maar meer als een voortzetting van omgangsvormen uit de oertijd. We zijn nog steeds bezig elkaar te vlooien en tegen elkaar te gillen, alleen doen we dat nu op een veel ingewikkelder manier. Je hebt ook mensen die niet willen toegeven dat de discussie inmiddels een ruzie aan het worden is. Die zeggen bijvoorbeeld: 'Grappig dat je dat zegt,' terwijl het helemaal niet grappig is.

 

Waardering


De voorbeelden van hip en modern taalgebruik en de anekdotes in het boek zijn 'helemaal leuk'. De voorbeelden zijn vol humor en maken duidelijk dat sommig taalgebruilk de communicatie niet altijd helpt, omdat mensen blijkbaar niet gewoon kunnen zeggen wat ze bedoelen.

Het boek zorgt er misschien wel voor dat je meer op je woorden gaat letten. Het woord 'leuk' heeft volgens Paulien een beetje afgedaan. Vroeger was het zelfs een wat ordinair woord. Nette mensen zeiden prettig of aangenaam. Maar het boek is dus wel leuk, totdat bepaalde uitdrukkingen je wel erg bekend in de oren klinken, wat het dan weer wat minder leuk maakt. Grappig zijn ook de woorden die door de tijd weer verdwijnen. Ik moest erg lachen om brillenjood en mieters, woorden die je zeker niet iedere dag meer hoort.

Ook de door Paulien zelf gemaakte tekeningetjes met tekstballonnetjes laten nog maar eens zien hoe snel je went aan toch wel vreemd taalgebruik. Het is een boekje met korte stukjes. Leuk om af en toe op te pakken en een paar pagina's uit te lezen. Dat kan gewoon in willekeurige volgorde. Achter in het boek staat wel een register, waar je op uitdrukkingen en woorden kan zoeken.

Als taal ook een beetje jouw ding is, dan zal je dit boekje vast met plezier lezen, ook al kan het af en toe wat confronterend zijn. Maar oké, daar moet je dan maar tegenkunnen.

Subcategorieën




Powered by Joomla!®. Designed by: templates joomla joomla hosting Valid XHTML and CSS.